[EPV] Phillipe Beaumont

posted on 06 Mar 2014 23:28 by jangstitch
 
 
 
 
 
ชื่อ : Phillipe Beaumont / ฟิลลิป เบอว์มองต์
 
อายุ : 4 ขวบครึ่ง
 
น้ำหนัก/ส่วนสูง(ก่อนตาย) : 110 / 19
 
สัญชาติ : ฝรั่งเศส
 
วิลล่า : ตะวันตก
 
วัน/เดือน ที่เกิด : 28 / 04 
 
วัน/เดือน ที่ตาย : 17 / 01

 ประวัติ(ตอนเป็นมนุษย์) : เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของครอบครัวชนชั้นกลางค่อนไปทางสูงที่อาศัยอยู่ในปารีส ประกอบด้วยคุณพ่อ คุณแม่ พี่ชาย และพี่เลี้ยงอายุครวป้าอีกคน
เป็นได้รับความรักจากแม่อย่างเต็มเปี่ยม เลยทำให้เป็นเด็กที่แลดูจะมีความคิดโลกสวยอยู่ตลอดเวลา
กำลังเรียนอยู่ในโรงเรียนอนุบาลที่อยู่ไม่ไกลจากละแวกที่พักมากนัก ตอนช่วงวันหยุดฤดูหนาว ทั้งครอบครัวได้ตัดสินใจออกไปเที่ยวย่านชนบท แล้วเกิดอุบัติเหตุขึ้นตอนที่ฟิลิปกำลังวิ่งกับพี่ชาย ทำให้พลาดท่าตกลงไปในทะเลสาบที่เย็นจัด และเสียชีวิตทันที

ตายอย่างไร : จมน้ำตาย
 
นิสัย :
 
  • ร่าเริงแจ่มใส แทบจะกระตือรือร้นตลอดเวลา พลังงานล้นเหลือ ไม่เคยอยู่นิ่งๆกับที่ (อีกนิดนึงก็จะเรียกว่าซนเป็นลิงได้แล้ว) 
  • ฉลาดเกินเด็กสี่ขวบครึ่ง เพราะถูกเลี้ยงมาแบบให้ทำทุกอย่างเองได้ตั้งแต่รู้ความ ไม่โดนตามใจจนเกินขอบเขตจึงดูจะคุยกับผู้ใหญ่รู้เรื่องกว่าเด็กวัยเดียวกัน 
  • มีแววตากลมโตเป็นอาวุธ ถ้าอยากได้อะไรจัดๆและหาด้วยตัวเองไม่ได้ จะชอบอ้อนคนโตกว่าให้ช่วยด้วยการจ้องตาใสแจ๋วนานๆจนกว่าอีกฝ่ายจะใจอ่อน
  • จินตนาการสูงแบบเด็กทั่วไป สามารถมองลมมองฟ้าพร้อมมโนหัวเราะเอิ๊กอ๊ากคนเดียวได้

อื่นๆ :

จนถึงตอนนี้คนในครอบครัวก็ยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ให้ฟิลิปอยู่

ส่วนเจ้าตัวก็อยากจะกลับไปมีชีวิตอีกทีเร็วๆเพราะอยากกลับไปหาพ่อกับแม่ไวๆ

ทวิตเตอร์ : @epv_phillipe 

แอคสไกป์หลังไมค์มาถามกันได้นะคะ Undecided

 

 

 

แอร๊ ฝากตัวด้วยนะคะ หากมีอะไรที่ต้องปรับหรือแก้ไข บอกได้เลยนะค้า //โค้ง

 
 

edit @ 7 Mar 2014 15:31:08 by JJ-Jang

Event 001 : Jikoshoukai

posted on 14 Aug 2013 22:45 by jangstitch
 
ตัวละครที่กล่าวถึง :: อิชิคาวะ มาซารุ / โอคุไดระ ยู
 
 
เบื่อ ......

 

อิชิคาวะ มาซารุ นั่งเท้าคางปั้นขี้มูกอย่างเซ็งจิตกับบ่ายวันปิดเทอมที่คนน้อยได้อีก

จะแอบโดดก็ไม่ได้เพราะดันอาสาว่าจะอยู่เวรดูร้านกะนี้เอง

 

ดีดขี้มูกที่ปั้นเสร็จไปให้พ้นๆทาง แล้วเหล่ไปที่บิดาบังเกิดเกล้าผู้กำลังงีบเป็นตายอยู่หลังครัว

 

มันจะเฉาโฉกเกินไปแล้วววว ขอลูกค้ามาให้ลูกช้างได้เจ๊าะแจ๊สักคนทีเถ้ออออออ

 

ดังปาฏิหารย์ ลูกค้ารายแรกหลังหนึ่งชั่วโมงอันเงียบสงัดก็ปรากฏตัวราวฟ้ามาโปรด

 

"ลูกค้า!!!! ยินดีต้อนรับคร้าบบบบบบบ" 

 

"สวัสดีครับ"

ลูกค้าที่เข้ามาใหม่เอ่ยตอบกลับมานิ่งๆพลางกวาดสายตามองไปรอบๆร้านที่พี่สาวของตนแนะนำให้มาลอง

 

แล้วหย่อนตัวลงนั่งที่โต๊ะว่างตัวหนึ่ง ไม่ทันจะได้พักหายใจดี รายการหารก็ถูกยื่นมาวางไว้ตรงหน้าอย่างไวว่อง

 

โอคุไดระ ยู เหลือบมองพนักงานที่ยิ้มแป้นให้อย่างสดใส พยักหน้ารับหนึ่งครั้งแล้วรับเมนูแผ่นนั้นมา "ขอบคุณครับ"

 

กวาดสายตามองรายการยาวเหยียด แล้วสุ่มจิ้มอาหารจานหนึ่งมาอย่างสิ้นคิด "เอาอันนี้ละกันครับ"

 

"รับทราบครับผม! โกยซีหมี่ หนึ่งที่ รอสักครู่นะคร้าบ” 

 

ว่าจบบริกรร่างสูงก็ผันตัวไปเป็นพ่อครัวประจำร้านอย่างไวว่อง สองมือเอื้อมไปคว้าบรรดาเครื่องปรุ่งส่งเสียงดังก๊องแก๊งลอดออกมาจนเข้าหูลูกค้าเพียงคนเดียวในร้าน 

 

"……."

 

แก๊ก แก๊ก แกร๊กกกกกก แก่กๆ แก่กๆ แก่ก 

 

จังหวะเพลงเอเคบี? 


 

เมื่อหันไปมองทางครัวเปิดที่อยู่ไม่ไกล เขาก็พบกับพ่อครัวคนเดียวในร้านกำลังลงมือผัดอาหารตรงหน้าอย่างตั้งใจพลางควงตะหลิวเป็นจังหวะเพลง พร้อมผิวปากเป็นทำนองคลอไปอย่างอารมณ์ดี

ทำนองแบบนี้ เพลงAKB48 ไม่ผิดแน่ๆ 


 

ในเวลาไม่นาน จานผัดหมี่ร้อนๆก็ร่อนลงมาอยู่ตรงหน้าเขา แล้วบริกรหน้าเป็นก็ถือวิสาสะร่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ได้รับเชิญ แล้วเริ่มดำเนินการ"เจ๊าะแจ๊ะ"ทันใด

 

 

"พี่ชายเพิ่งเคยได้มาลองกินที่ร้านนี้สินะครับ ไม่เคยเห็นหน้าเลย"

 

"อืม เพิ่งเคยมาน่ะ"

มองพินิจพิเคราะห์ดูอีกครั้งแล้วชักสงสัยว่าคนตรงหน้าอาจจะเป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกันก็ได้

 

"เอ่….รูปร่างหน้าตาประมาณนี้ นักเรียนม.ปลายเปล่าครับนี่?"

 

เขาพยักหน้าตอบรับ 

 

"นั่นไง! ว่าละ! แค่มองหน้าก็เดาได้ละว่ารุ่นเดียวกันเลยยยย"

 

คนตรงหน้าเบิกตากว้างอย่างยินดีปรีดาเกินเหตุ  "ปีไหนครับนี่?"

 

"ปีสองครับ"

 

"จริงดิ!เฮ้ย เราก็อยู่ปีสอง นายอยู่โรงเรียนไหนเนี่ย เกิดอยู่ที่เดิวกันมีเฮเลยนะน่ะ!!!"

 

"เพิ่งย้ายมาอยู่ฟุทาทสึซากะน่ะ"

 

"บร๊ะ!!!! นั่นงาย พรหมลิขิตปะเนี่ย!!!" อิชิคาวะ มาซารุหัวเราะร่าแล้วตบโต๊ะเสียงดังปังอย่างอารมณ์ดีจัด

 

"ฉันชื่อ อิชิคาวะ มาซารุ อยู่ฟุทาทสึซากะเหมือนกัน! ยินดีที่ได้รู้จักนะ นายชื่อไรเนี่ย?!"

 

 

"โอคุไดระ ยู ยินดีเช่นกัน" มาซารุพยักหน้ารับทราบแล้วสังเกตว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้ลงมีทานอาหารตรงหน้าเลย

 

"เอ้า ระวังนะ อย่าลืมกินก่อนเดี๋ยวมันจะเย็น นี่สูตรมาจากจีนแท้เชียวนะ"

 

โอคุไดระผงกหัวรับแล้วเริ่มลงมือกินแล้วเอ่ยถาม "ที่บ้านเป็นคนจีนเหรอ"

 

"อืมมมม เตี่ยของเตี่ยของเตี่ยเป็นคนจีนน่ะ...เอ๊ะ ถูกปะวะ"

 

พูดแล้วก็นั่งกางนิ้วไล่ลำดับญาติ 

"เออ ถูกละ แต่ฉันเป็นคนญี่ปุ่น ใจญี่ปุ่นร้อยเปอร์เซนต์นะ!" 

 

"จะว่าไป นายเป็นคนแถวนี้เหรอ?" 

โอคุไดระพยักหน้าอย่างสงบอีกหนึ่งรอบ

"ใช่ คนเมืองนี้นั่นล่ะ อยู่แถวๆห้องสมุดชิไรโทได"


 

มาซารุถึงกับเลิกคิ้วฉงนทันทีที่ได้ยินชื่อ

 

ก็เล่นอยู่ห่างกันคนละมุมเมืองเลยนี่หว่า !

 

"……นั่นก็แอบไกลอยู่นา......นายมาแถวนี้ได้ไงเนี่ย?"


"รถเมล์ไง" อีกฝ่ายตอบกลับพร้อมใบหน้าเรียบเฉยราวกับเป็นเรื่องธรรมดาๆ

"...แล้วนายกะมาทำไรแถวนี้เนี่ย.ถึงกะนั่งรถมาเลย...."


 

 

"ก็มากินร้านนายไง"

 

 

 

 

 

"………………."

 

ราวกับได้ยินเสียงทูตสวรรค์ อิชิคาวะแสดงสีหน้าปลาบปลื้มสุดชีพใส่ลูกค้าที่ทำหน้างงกับรีแอคชั่นสุดโต่งนั่นไปแล้ว

" นี่นาย....นั่งรถมาตั้งไกล...มากินร้านฉันเชียวเหรอออออ"

"มีคนบอกว่าอร่อยน่ะ"

 

ไวพอๆกับความคิดที่ม่ผ่านการกลั่นกรองใดๆ มาซารุถือวิสาสะเสนอโปรโมชั่นพิเศษอย่างปัจจุบันทันด่วนขึ้นมาเสียดื้อๆ

"วันนี้ฉันลดให้นายเลย10%!!!"

 

"เห? ทำไมล่ะ"

 

"ก็นายมาตั้งไกล เพราะตั้งใจมากินร้านของเรา แบบนี้จะไม่ลดได้ไง!!"

 

"อ้อ ขอบใจนะ"

 

"ฮึ้ย ไม่เป็นไรๆ" คนอารมณ์ดีพูดกลั้วหัวเราะ  "จะว่าไป เป็นไง ถูกปากรึเปล่า?"

"อื้อ อร่อยดี"

 

มาซารุยิ้มแป้นอย่างพึงพอใจในคำตอบ แล้วไม่ลืมปล่อยมุขคลาสสิก

"ดีมาก~ มาบ่อยๆก็ได้นะถ้าสะดวก ร้านเราต้อนรับลูกค้าและเงินของลูกค้าเสมอ~"

 

คนหน้านิ่งได้ยินแค่นั้นก็เกิบจะขำพรืดออกมาอย่างอดไม่ได้ ยังดีที่ยั้งตัวเองไว้ทัน

" อืม ถ้าว่างนะ"

แต่ใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขาก็ไม่อาจหลุดรอดสายตาของอิชิคาวะ ผู้สบโอกาสแซวเขาเบาๆไปได้

" แหน่ะ ยิ้มแล้วๆๆๆ "

พอโดนทัก โอคุไดระยูก็รีบหุบยิ้มทันควัน ปล่อยให้มาซารุทำเสียงจึ้กจั้กในลำคออย่างขัดใจ

"อ้าว ไหงกลับไปทำหน้าเฉยแบบนั้นเล่า" ไม่พูดเปล่า คนทะเล้นทำหน้าตัดพ้อเบาๆใส่ประกอบคำพูด  "เวลานายยิ้มก็แลดูดีออก สาวเขาชอบคนอารมณ์ดีเข้าถึงง่ายนารู้ป่าววว"

 

ยูนั่งมองคนให้คำแนะนำพร้อมกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มบางๆออกมา "อา....งั้นหรอกเหรอ"

 

"อื้ม นั่นแหละ ดูดีกว่ากันเยอะเลย" 

"ปกติดู...ไม่ดีเหรอ"

 "เอ้ย เปล๊าาา ปกตินายก็โอเค แต่ยิ้มมาก็ดูดีกว่าเดิมงาย~ นายก็อยากจะดูดีใช่ไหมล่า~"

"ก็...ยังไงก็ได้แหละ"

 

"อะไรคือยังไงก็ได้เนี่ยยยย" มาซารุชักสีหน้าเซ็งจิตอย่างขัดใจกับคำตอบที่ได้รับ ยิ่งเห็นโอคุไดระมองกลับมาอย่างไม่รู้ว่าจะตอบอะไรก็ยิ่งเซ็ง

 

อิชิคาวะยักไหล่น้อยๆแล้วเริ่มพล่ามยาวในสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องใดๆกับสถานการณ์เลยแม้แต่น้อย

"เอาเต๊อะ วัยรุ่นก็คือวัยแห่งการค้นหา วันนี้ยังตอบไม่ได้ สักวันนายจะเจอคำเฉลยเองเมื่อถึงเวลา! "

คนหน้านิ่งถึงกับขำพรืดออกมาอย่างอดไม่ได้ "พูดอะไรของนาย"

"ปรัชญาชีวิตไงล่ะ!!! " ว่าพลางทำท่าเลียนแบบคนแก่จิบชาใส่พร้อมมองคนกำลังหัวเราะ แล้วนิ้มบางๆออกมา

"ตลกละ!" ว่าอย่างนั้นแต่ยูเองกลับเป็นฝ่ายที่ยังกลั้นยิ้มไม่อยู่ 

 

" หึๆ ความฝันของฉันคือการเป็กตลกคาเฟ่ไงล่ะ! และนาย! คือผลลัพท์แห่งการฝึกวิชาของฉัน!" มาซารุเอ่ยเสียงเข้มพลางยักคิ้วเก๊กหล่อใส่ประสาคนท่ามาก

"ขนาดนั้นเชียว?"

"หึๆ อย่างน้อยรอบนี้นายก็ยังไม่หุบยิ้ม ดูสิว่าฉันมันเทพขนาดไหน ~" 

"เพราะนายพูดจาตลกดีต่างหาก"

หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็นั่งคุย(โดยมีมาซารุเป็นตัวเริ่มอยู่บ่อยๆ)สลับกับทิ้งช่วงให้ยูได้จัดการกับอาหารในจานจนหมด

เมื่อเห็นสมควรแก่เวลา โอคุไดระก็จัดแจงจ่ายค่าอาหาร(ลด10%) แล้วออกปากลา

"ขอบคุณสำหรับอาหาร"

"งั้น ทางนี้ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะ!" มาซารุยิ้มแป้นใส่อีกรอบแล้วโบกไม้โบกมือลา

"เจอกันที่โรงเรียนนะ!!!"

ยูยิ้มบางๆให้อย่างที่เคย "อืม"

เจอกันที่โรงเรียน...

 

 

 

 

[FS]Ichikawa Masaru

posted on 31 May 2013 14:16 by jangstitch
 
 
 
(รูปติดบัตรรูปนี้ลืมใส่แผลเป็นเข้าไปค่ะ //กราบ ตามจริงๆต้องเป็นแบบรูปเต็มตัวด้านล่างนะคะ)
 
ชื่อ-นามสกุล : 
市川  勝
Ichikawa Masaru
อิชิคาวะ มาซารุ 

อายุ : 16

เพศ : ชาย

ลักษณะภายนอก (โปรดอธิบาย) : 

หนุ่มร่างสูงโย่ง 180 ซม. 
รูปร่างโดยรวมแล้วถือว่าสมส่วน และมีกล้ามเนื้อแข็งแรงแบบคนที่ออกแรงกายบ่อย(จากการชกต่อยและฝึกคาราเต้)
มองเผินๆเวลาใส่เสื้อจะไม่ค่อยเห็น แต่เมื่อถอดเสื้อดูจะเห็นชัด

ผมตัดซอยสั้น ไม่ได้ผ่านการดูแลอย่างดีสักเท่าไหร่จึงดูกระเซอะกระเซิงอยู่เสมอ แต่ถ้าได้หวีหรือเซ็ตสักหน่อยจะกลายเป็นคนที่ดูดีมากคนหนึ่ง
(เจ้าตัวให้เหตุผลว่า ขี้เกียจเสียเวลาดูแล และ "คนมันหล่อ ทำทรงไหนก็ดูดีครับ!")

ใบหน้ารูปไข่ มักจะประดับรอยยิ้มใจดีอบอุ่นอยู่เสมอ ตาเรียวเล็กแต่ไม่ถึงกับตาตี่ คิ้วเข้มจนเป็นจุดเด่นอันดับต้นๆ มีรอยแผลเป็นเล็กๆจากการโดนมีดบาดอยู่ใต้ตาด้านซ้าย ยาวราวๆ3ซม. 


โรคประจำตัว :  ไม่มี

กรุ๊ปเลือด : โอ

วันเกิด : 31 มีนาคม 1997

ศาสนา :  ชินโต

จำนวนสมาชิกในครอบครัว :  3 คน

พ่อ อิชิคาวะ ทาคาชิ
แม่  อิชิคาวะ อาซามิ
น้องสาว อิชิคาวะ อาริสะ
 
 
ชื่อบิดามารดา :

บิดา : อิชิคาวะ ทาคาชิ

มารดา : อิชิคาวะ อาซามิ

อาชีพของบิดามารดา : ทั้งคู่เปิดร้านอาหารจีนตามสั่งเล็กๆ เน้นขายอาหารประเภทผัดๆทั้งหลายเป็นหลัก เช่นข้าวผัด ผัดน้ำมันหอย ผัดหมี่ โดยพ่อเป็นพ่อครัวส่วนแม่คอยดูแลเรื่องรับออเดอร์
 
ชื่อผู้ปกครองในปัจจุบัน :    อิชิคาวะ ทาคาชิ และ อิชิคาวะ อาซามิ

สถานภาพของพ่อแม่ :  อยู่ด้วยกันและรักกันดี

ความสัมพันธ์ของผู้ปกครองกับตัวนักเรียน  : 

ครอบครัวอิชิคาวะเป็นครอบครัวที่ค่อนข้างสนิทสนมกลมเกลียวกันมาก พ่อแม่ลูกสนิทกันในระดับที่พูดคุยปรึกษากันได้เกือบทุกเรื่อง ตัวมาซารุเองก็รักคนในครอบครัวมากชนิดที่ไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องครอบครัวตัวเอง โดยเฉพาะน้องสาวที่ยังเรียนอยู่ม.ต้น เวลามีเรื่องไม่สบายใจที่ตัวเองคิดไม่ตกก็จะคอยปรึกษาพ่ออยู่เป็นประจำ 
นอกจากนี้แล้วมาซารุยัง"ติดแม่"เข้าขั้น แต่ไม่แสดงออกให้คนนอกเห็นมากนัก จะเห็นชัดเวลาอยู่ที่บ้านมาซารุจะคอยอ้อนแม่อยู่เรื่อยๆเป็นกิจวัตร

อาชีพของผู้ปกครอง : ร้านขายอาหารจีน
 
สาเหตุที่ย้ายโรงเรียนมา :
เนื่องจากทางบ้านเจอปัญหากับยากูซ่าเจ้าถิ่น ทั้งบ้านจึงตัดใจ หนีปัญหาด้วยการย้ายเมืองกันทั้งครอบครัว มาซารุเลยต้องย้ายโรงเรียนด้วยโดยปริยาย(มีขยายความในประวัติ)

สมัครเข้าเป็นนักเรียนในชั้นปีไหน : ชั้นปี 2 


ประวัติโดยสังเขป :

พื้นเพเป็นคนโอซาก้า ครอบครัวเปิดกิจการร้านอาหารจีนเล็กๆในย่านการค้าแห่งหนึ่ง แม้จะไม่ได้มีรายได้เป็นกอบเป็นกำ แต่ก็ยังพอจะ มีเงินส่งเสียลูกทั้งสองคนเรียนได้เรื่อยๆ
ตอนช่วงม.ต้นเริ่มสนใจเคนได้กับคาราเต้ เพราะเห็นว่ามันดูเท่ใช่ย่อย เลยเข้าชมรมคาราเต้ที่โรงเรียน และฝึกฝนมาเรื่อยๆเพราะความชอบ เลยได้สายดำภายในสามปี

ช่วงปลายม.ต้นปีสาม ทางบ้านประสบปัญหาเรื่องกิจการไม่ค่อยดี บวกกับถูกยากูซ่าเจ้าถิ่นขึ้นค่าเช่าที่ และยังถูกขู่ รวมถึงทำท่าคุกคามน้องสาว ทำให้มาซารุที่รู้สึกไม่พอใจอยู่แล้ว ฉุนขาด ก่อเหตุวิวาทชกต่อยกับคนที่มาทวงเงิน จนได้แผลเป็นที่ใต้ตามาเป็นเครื่องเตือนใจ
พ่อกับแม่เห็นท่าไม่ดีเลยตัดสินใจย้ายบ้านหนีภัยมาที่ฟุจูซึ่งเป็นบ้านเกิดของแม่  หวังเพียงแค่จะได้กลับไปใช้ชีวิตอย่างสงบตามเดิม ทุกคนในบ้านตกลงกันว่าจะไม่พูดถึงเรื่องที่ผ่านมาแล้วและจะเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างดีที่สุด แต่บางครั้งก็จะเห็นความกังวลของทุกคนฉายแววออกมาผ่านท่าทางระแวงระวังในบางครั้ง
 
 
 

งานอดิเรก/ความสามารถพิเศษ :  


งานอดิเรก :

เล่นบาสเก็ตบอล (ไม่ค่อยเก่งในเรื่องเทคนิคแต่ได้เปรียบที่ความสูง) 

อ่านการ์ตูน นิตยสาร

แกล้งน้อง 

กรี๊ดมายุยุ (AKB48) 
(เป็นติ่งมายุยุอ่อนๆ ไม่ถึงกับซื้อสารพัดสินค้าของเอเคบี แต่ถ้าได้ยินเพลง หรือเห็นเอ็มวีในทีวี ก็จะร้องประกาศก้องว่า "มายุยุของชั้น มาแล้วววววว" ราวกับเป็นวาระแห่งชาติ)


ความสามารถพิเศษ :
คาราเต้สายดำ  

ทำอาหารจีนเก่ง เพราะต้องช่วยพ่อบ้างบางครั้ง (แต่อาหารญี่ปุ่นจะทำได้แค่แบบเบสิค)

เสียงดี ร้องเพลงเพราะ เสียงเข้มแข็งเหมาะกับการร้องเพลงที่มีพลัง เช่นเพลงร็อคทั้งหลาย
(แต่ดันชอบร้องเพลงเอเคบี ที่ทำให้เสียงตัวเองฟังดูเป็ดๆเพราะพยายามร้องให้สูงได้เท่าสาวๆ)
 


ลักษณะนิสัย :
 
 
- ปกติจะดูเป็นคนใจดีอบอุ่น โดยเฉพาะกับผู้หญิง : 
ถูกสอนมาว่าให้อ่อนโยนและปฏิบัติตัวดีๆกับผู้หญิง เวลาเข้าหาหรือพูดคุยกับผู้หญิงจะดูสุภาพ เรียบร้อย นุ่มนวลกว่าตอนอยู่กับเพื่อนผู้ชาย และถ้าสบโอกาสก็จะ "ทำเท่"ให้สาวเห็นอยู่บ่อยๆตามประสาคนที่อยากให้เพศตรงข้ามสนใจ เช่น อาสาช่วยงานที่ต้องออกแรง
 
- ขี้เล่น รักสนุก เฮฮา : 
ใบหน้าประดับรอยยิ้ม ปากไม่เคยขาดเสียงหัวเราะ รักและสนใจในเรื่องน่าสนุกทุกประเภท ทั้งเรื่องสนุกแบบปกติชน อย่างไปดูหนัง ร้องคาราโอเกะ ไปจนถึงเรื่องแผลงๆอย่างเล่นแฟลชม็อบกลางแยกชิจุกุ แต่จะไม่ค่อยทำตัวเป็นหัวโจก ไม่เคยเสนอไอเดียอะไร แต่ถ้าใครมีความคิดเข้าที ก็ไม่รอช้าที่จะกระโจนเข้าไปร่วมวง 

ช่างพูดช่างแซว มักมีมุกตลกประกอบพูดเสมอๆ แต่ถ้าไม่มีใครขำ เจ้าตัวก็จัดการขำให้ตัวเองได้เสร็จสรรพ

- คึกคะนอง ยุง่าย
ตามประสาวัยรุ่นรักเพื่อน ขอแค่มีของล่อใจดีๆ คำพูดเชิญชวนให้ฟังดูน่าสนใจอีกนิดหน่อย ก็พร้อมจะเฮละโลไปกับเพื่อนฝูงในทุกๆเรื่อง แต่จะเว้นไว้เรื่องอบายมุข เหล้า ยา บุหรี่ ที่จะไม่ขอแตะ

- หนักเอาเบาสู้
เพราะช่วยงานที่บ้านมาแต่เด็ก เลยเป็นคนที่ไม่เคยเกี่ยงงาน ขอแค่ไม่ใช่อะไรที่เหลือบ่ากว่าแรง และเบียดเบียนผู้อื่น ก็พร้อมจะให้ความร่วมมือไม่ว่าจะเป็นงานประเภทไหน

- ขี้เต๊ะ ชอบไว้มาด
ไม่ว่าจะทำอะไร ยืน เดิน นั่ง ถ้ามีคนที่ "สนใจ" อยู่ในบิรเวณใกล้ๆกัน จะกระทำการเรียกร้องความสนใจด้วยการเต๊ะท่า เช่น ยืนเลียนแบบท่าของนายแบบในนิตยสาร ทำเป็นเสยผมบ้าง ฯลฯ บางทีก็จะมีการฝ่ากฏเครื่องแต่งกายเพื่อความเท่บ้าง(ไม่ติดกระดุมเสื้อ เอาชายเสื้อออกนอกกางเกง) ถ้าโดนทักก็จะจัดการแต่งตัวให้เรียบร้อย คลาดสายตาครูก็ทำแบบเดิม

- เก็บอารมณ์เศร้าเสมอ
สืบเนื่องจากปัญหาในอดีตที่ทุกคนในครอบครัวเจอ กลายเป็นเรื่องฝังใจที่เจ้าตัวเองยังลืมไม่ลง แต่เพราะสัญญากับทุกคนในบ้านไว้แล้วว่าจะเริ่มใหม่ ไม่พูดถึงอดีตนั้นอีก มาซารุจึงพยายามทุกวิถีทางที่จะกลบความรู้สึกเจ็บแค้นในใจไม่ให้ใครเห็น ผ่านทางท่าทีร่าเริง แต่ลึกๆก็ยังมีความซึมเศร้าอยู่ในแววตา หากสังเกตดูดีๆ

- ระแวดระวังตัว
ถึงแม้เวลาอยู่ที่โรงเรียนจะทำตัวชิล สบายๆเหมือนคนทั่วไป แต่พอออกนอกรั้วโรงเรียน มาซารุอาจจะทำท่าทางล่อกแล่ก มองรอตัว มีท่าทีเครียดขึ้นอย่างชัดเจนเพราะกลัวกลุ่มผู้มีอิทธิพลคู่กรณีจะตามมาทำร้าย ยิ่งถ้าเจอกลุ่มคนใส่สูทชุดดำจะยิ่งรู้สึกระแวง แม้จะไม่ใช่คู่กรณีก็ตาม

- บ้าเลือดไม่ปราณีกับคนที่ประสงค์ร้าย
หรือคนที่ตนสรุปว่าเป็นศัตรู หากเข้ามาหาเรื่อง เขาก็พร้อมจะอัดไม่เลี้ยง ส่วนหนึ่งเป็นสัญชาตญาณในการป้องกันตัวเอง สามารถเอาถึงตายได้ถ้าเป็นเวลาที่เจ้าตัวหน้ามืด (จากอารมณ์โกรธ หรือกลัว) จัด 
ซึ่งจะแตกต่างจากเวลาปกติไปมากอยู่ แต่จะไม่มีการเข้าไปหาเรื่องอีกฝ่ายก่อน
 
 
อื่นๆ ตามสะดวก : 

- มาซารุจะกลับมาช่วยที่บ้านช่วงเย็นวันศุกร์ และวันเสาร์เป็นประจำ ถ้าใครชวนไปไหนก็จะปฏิเสธไป
- เวลามาเรียนจะใช้วิธีเดิน+วิ่งมาโรงเรียนเพื่อความฟิตของร่างกาย และเพราะจักรยานโดนสงวนไว้ใช้สำหรับส่งอาหารเท่านั้น
- ช่วงวันเสาร์จะเห็นมาซารุแว๊นซ์จักรยานส่งอาหารเป็นบางครั้ง
 
 
แบบเต็มตัวค่ะ...ใครก็ได้....ช่วยดิฉันวาดรองเท้าที//ซับ
รูปใหญ่จิ้มที่รูปได้เลยค่ะ 
 
 
 
 
ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวนายมาซารุและผปค.ไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ //โค้งงามๆ
 
 
ติดต่อทาง :
 
EMS : บล็อกนี้เลยค่ะ
Twitter : @jangstitch 
 

edit @ 3 Jun 2013 13:12:10 by JJ-Jang